رودخونه

لوتِ بی آب و علف، ترچمه ی دستانی...

roodkhooneh — Sun, 15 Nov 2009 13:33:33 GMT

قلکم پر شده از سکه ی درد
و دلم انباریست
که در آن
"ضابطه"
انباشته از تنهاییست
اعتباری به حساب دل من نیست اگر
می دانم:
لوتِ بی آب و علف
ترچمه ی دستانیست
که "تبر"
معجزه ی آنان است

ضربه های مشت را باتوم را حس می کنم

roodkhooneh — Sat, 17 Oct 2009 09:17:33 GMT

خواهش بارانی محکوم را حس می کنم
معنی پرونده ی مختوم را حس می کنم

بی نصیب از شادمانی لیک از عمق وجود
چوب دار و حلقه بر حلقوم را حس می کنم

جرممان اینست میخواهیم ما تا ما شویم
ترسها دارد "ولی"...مفهوم را حس می کنم

"سرب" داغ و سینه لبریز از جهانی آرزو
من پیام دختر معصوم را حس می کنم

نقشه ها دارند اوباشان ِ بر ترک ِ موتور
ضربه های مشت را باتوم را حس می کنم

اتهام "دشمنی" بر ما دهد دشمن پرست
در نگاهش میوه ی مسموم را حس می کنم

در مسير رود تا دريا فراوانست کمين

roodkhooneh — Thu, 13 Aug 2009 20:05:33 GMT

سر به زير آرد درخت ار بار ِ بسيار آورد
سرو سرکش کم ببخشد سايه اش را بر زمين

کوشش پيوسته بايد تا به دانايى رسى
در مسير رود تا دريا فراوانست کمين

گفتگو را بر حرير فکر آرا تا رهى!
ورنه از پرهاى قو خوابى نگردد مخملين

بر حذر باش از تفاخرهاى لرزان و ضعيف
کاخ ِ «بد پى» زود ريزد، سقف اگر هم آهنين

کوش تا دل نشکنى و شادمانى آورى
يک جماعت را کند افسرده يک فرد غمين

جايگاه خويش را اندازه دار از حٌسن ظن
با درشتى در سخن شخصى نمي گردد وزين

با تو چه دلپذیر اگر غرق گناه می شوم

roodkhooneh — Thu, 07 May 2009 00:14:15 GMT

تا غزل نگاه تو چشم به راه می شوم
از سر شوق دیدنت جمله نگاه می شوم

قافیه در صفوف غم ،گم شده کو نشانه ای
خانه بدوش خسته ام "واژه پناه" می شوم

حس ارادت مرا رد نکنی بسادگی
مضطرب از عداوت توده ی آه می شوم

داده ام اختیار خود دست دل آنچنان ولی
کودک سرکشم مگر با تو براه می شوم

دربدرم که سر رسد مهلت بی تو بودنم
ساده سخن: شتاب کن! سخت تباه می شوم

سجده برم به چشم تو تا به برت نشانی ام
با تو چه بی نیاز از سنگ سیاه می شوم

بی تو «بهشت» خالی از جاذبه است بیگمان
با تو چه دلپذیر اگر غرق گناه می شوم

ماهِ خیال سر رسد عاکفِ بی ستاره را
بی تو اگرچه سائلم با تو چو شاه می شوم

خوب است در نگاهم حتا که بد نمایی

roodkhooneh — Fri, 03 Apr 2009 01:44:33 GMT

دل داده ام به عشقت باید مدد نمایی
اوراق هستی ام را بر خود سند نمایی

عشق است و بی ریایی اندازه اش چه دانم
آغوش مهربانت بگشا که قد نمایی

در کهکشان چشمت من یک جهان امیدم
حجم تعلقم را باشد رصد نمایی

هرجرعه خنده ات را بر سر کشم چو دُردی
دردم اگرچه صدها بر من تو سد نمایی

طوفان عشق از آن دم کوبد قلمرویم را
آرامشم به موجی جزری و مد نمایی

مستی دهد نگاهت دستی بده بدستم
طرح ارادتم را رنگ ابد نمایی

باور نمی نمایم رنجی کشم ز دستت
خوب است در نگاهم حتا که بد نمایی

وقت ستاره چیدن از آسمان چشمت
یاد آرمت که دامن شکل سبد نمایی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تقدیم به همسایه تر از سایه به من

بر طناب عشق آویزم چه باکم از سقوط

roodkhooneh — Wed, 18 Feb 2009 09:06:33 GMT

دیگران را تا حریم خلوت ما راه نیست

قدرت پرواز در طوفان عشق از کاه نیست

در صدف غلتیده مروارید اگر از حکمتی ست

لذت صید گهر را بیخبر آگاه نیست

طبع مشتاقم به استغنا رسد از مهر تو

پرتو روی توام باشد نیاز ِ ماه نیست

بر طناب عشق آویزم چه باکم از سقوط

ترسم از افتادن اینجا در مغاک چاه نیست

درد اگر بنشیندم از زخمها خوش دارمش

همدم چشم تو را بر روی لب یک آه نیست

دم غنیمت میشمارم باش شاهد از قضا

حالتی دارد گدا در پیش تو در شاه نیست

صحبت از حال است و از ماضی و فردا کی کنم

آگهی از حال من اغیار اگر آگاه نیست

پُر بُود از آرزو بالی که آسان پر گرفت

roodkhooneh — Fri, 26 Dec 2008 08:36:33 GMT

گیسوان آرزویم رنگ خاکستر گرفت

در کویرم رودها خشک و تب بستر گرفت

دل به تار ِ غم، چنان چنگ از ته دل میزند

زخمه ها انگار زخم از واعظ منبر گرفت

بشکنید ای نارفیقان شیشه ی صد تکه را

سنگ بیرحم از سخاوت قسمتی کمتر گرفت

دام صید ار می نهی هشدار در اصل بقا

پُر بُود از آرزو بالی که آسان پر گرفت

میل مرواید، پایم را چنان تا ورطه برد

صیدِ گوهر مینمودم جان من گوهر گرفت

ای تجارت پیشگان ِ رنگ ! من ببریده ام

دستهایم را ز دستانی که ام ساغر گرفت

مِهر از او عاکف مجو مُهرش به پیشانی ریاست

وعده ی مس میدهد او گرچه عمر زر گرفت

شبیه باغبانان من تبسم میکنم باز آ

roodkhooneh — Tue, 18 Nov 2008 13:45:33 GMT

شبِ شعر نگاهت را تکلم میکنم باز آ

میان واژه، نامت را ترنم میکنم باز آ

کلاف پیچ در پیچ ِ بساطِ آرزویم را

نباشد نازنین من که من گم میکنم باز آ

بیاد غنچه ات بر لب، گلستانی به دل دارم

شبیه باغبانان من تبسم میکنم باز آ

تو نزدیک منی حتا هزاران فرسخ ار دوری

به"سختی"رو... وَ پشتم بر تنعم میکنم باز آ

خیالت، پای احساسم، کشد تا عالم مستی

به حسرتها، نظر بر خالی ِ خُم میکنم باز آ

نسیمت گر بیامیزد به یادِ غربت اندودم

ندارم شک که ترک هر تالم میکنم باز آ

پیراهن گل پوش به هر بوته در این باغ

roodkhooneh — Tue, 23 Sep 2008 17:39:33 GMT

یک جرعه نگاهِ سبز شاید غزلی هست

شاید هدفِ اهل دل ِ یک محلی هست

بر سادگی ظاهر کس، چشم ببندید

صد لایه در او خفته امید و املی هست

کشتی که شناور شده بر آب و تو بینی

یک نیمه اش آن زیر بدان حد اقلی هست

گردن مکش ایدوست به یک چاله ضعیفی!

هشدار که در زیر دو پایت گسلی هست

کج میرود ار راه، به مقصد برسد راست

انکار ِ هدف نیست اگر پای شلی هست

تلخ از چه کنی کام، گوارای وجودت

بر چشمه ی شفاف، بدان "دل" مثلی هست

پیراهن گل پوش به هر بوته در این باغ

در باور زنبور، به گلها عسلی هست

تبسم یعنی: خلق یک معجزه در بُعد کسی

roodkhooneh — Wed, 23 Jul 2008 00:47:33 GMT

یاد یک "خاطره" ابعاد مرا می پوشد

کودکی را دیدم

سر یک کوچه که گریان میرفت

علت گریه از او پرسیدم…

فهمیدم ...

سر بازیگوشی

پسرک، پولی را

که بدان می باییست

از قضا تکه پنیری بخرد گم کرده!

هیچ طرحی به صمیمیت آن اشک نبود

پشت هر قطره گمانم عددی واهمه بود

لمس این حادثه کافیست بگویم:پسرم

تو چه خوش اقبالی!

و چه خوشحالم که:

باخبر نیست کس از پول تو الا که خودم!

من در آنجا دیدم

که تبسم یعنی:

خلق یک معجزه در بُعد کسی

بعدها فهمیدم

که پس از مادر او

پدرش همسر دیگر دارد!