رودخونه

تبسم یعنی: خلق یک معجزه در بُعد کسی

roodkhooneh — Wed, 23 Jul 2008 00:47:33 GMT

یاد یک "خاطره" ابعاد مرا می پوشد

کودکی را دیدم

سر یک کوچه که گریان میرفت

علت گریه از او پرسیدم…

فهمیدم ...

سر بازیگوشی

پسرک، پولی را

که بدان می باییست

از قضا تکه پنیری بخرد گم کرده!

هیچ طرحی به صمیمیت آن اشک نبود

پشت هر قطره گمانم عددی واهمه بود

لمس این حادثه کافیست بگویم:پسرم!

تو چه خوش اقبالی!

و چه خوشحالم که:

باخبر نیست کس از پول تو الا که خودم!

من در آنجا دیدم

که تبسم یعنی:

خلق یک معجزه در بُعد کسی

بعدها فهمیدم

که پس از مادر او

پدرش همسر دیگر دارد!

گسست محتوا

roodkhooneh — Thu, 12 Jun 2008 01:38:33 GMT

لباس کهنه ی شعرم غمی نو در بغل دارد
نمی بایدغم قالب، به سبکی که غزل دارد

لباس فاخر معنی به اندام سخن زیبد
طراوت خیزد از فکری که ذوقی ماحصل دارد

گسست محتوا را در سواد صفحه می بینم
امیدِ مو ندارد کس، طبیبی گر کچل دارد!

نه هر"نو" تازه گرداند ضمیر طبع مشتاقان
شراب کهنه تاثیری فزونتر از عسل دارد!

به وادی سخن باید "عمل آموز" می بودن
که روگردان نمیگردد به دل هر کس امل دارد

بنای فکر خود جانا تو وقف استواری کن
نباید خانه ای سازی که در زیرش گسل دارد

هنر، بیگانه از درک مخاطب "هیچ" میباشد
دریغا شعر مستحکم دریغا بد بدل دارد

به شعرم رخنه ها دارد غم خاموشی مردم
نگوییدم: مگو عاکف! خطرها محتمل دارد

کجا لنگر فکندی شادمانی!

roodkhooneh — Sat, 17 May 2008 22:19:33 GMT

غم و شادی ز هم بگسسته باشد
نصیب ما غم ِ پیوسته باشد

در ِ شادی به جمعی باز، لیکن
به خلقی مرز غم بشکسته باشد

«تب رویش» توقف کرده در گل
به باغ انگار بلبل خسته باشد

کجا لنگر فکندی شادمانی!
به انفاس تو دلها بسته باشد

یکی "بالانشین" و امر دارد

یکی در "فقر"، او برجسته باشد

يکی گردن نهد بر هرچه بيند
یکی در گردنه سردسته باشد!

به خلقی تکه نان در سفره مرغ است
به ایشان دانه ارزن پسته باشد

به بیش از نیم ِ ملت این مصیبت
و جمعی از مصیبت رسته باشد

شتابان می رود عمر گرانم
ولی اسب مراد آهسته باشد!

از شغالان نرَمد شیر خوش اندام تو بس

roodkhooneh — Tue, 15 Apr 2008 01:09:33 GMT

آشیان در دل ما کرده وطن نام تو بس!
به تلاطم شده اهریمن از آرام تو بس

نحسی سیزده را ضرب ِ صد ار بشماریم
میشود فهم چنین کرد که: آلام تو بس

ای گران وصله ی جانم که بزرگی و سترگ!
چون شکر باد ز "فرهنگ وفا" کام تو بس

سفلگان با تو مروت ننمودند ای خاک!
از شغالان نرَمد شیر خوش اندام تو بس

"آریوبرزن ِ" نام آورت ای خاک کجاست؟
به فرومایه دهد درس ز اقدام تو بس

حد پامیر تو را با مژه روبیم به غرب
از پلیدی بزداییم کف و بام تو بس

از خرافات و پلشتی به میان، فاصله شد
ما گره خورده به خویشیم ز الهام تو بس...

******************
تقدیم به همه ی آنانی که وجودشان از مهر ایران لبریز است و منشاء آشفتگی آنرا میشناسند.

صفحه پرداز ازل مژده دهد بر همگان

roodkhooneh — Wed, 19 Mar 2008 03:17:33 GMT

دامن سبز بهاران، به غم آلوده مباد

تا بُوَد واژه ی اندوه، دل آسوده مباد

صفحه پرداز ازل مژده دهد بر همگان

تا که مهر است روا، طبع تو فرسوده مباد

آيه ی رويش ِ گل از دل بلبل جاريست

جز ارادت، سخنی هیچ به محدوده مباد

هر کجا پیرهن ِ گل به تن آراید و،" سنگ"

در تکاپوی بهار عنصر مطروده مباد

در رگ رود زمان گشته شناور سرما

دی رَوَد بهمن و اسفند که بیهوده مباد

"غم"گذاریم بدین آمد و شد، تا "لبخند"

عمر ِ چون سلسله را حلقه ی مفقوده مباد...

آرزو می پرورانم ...--مستِ مینا--می توان جلگه شدن

roodkhooneh — Mon, 25 Feb 2008 00:18:33 GMT

آرزو می پرورانم...

گریه را در پای دشمن ریختم دیگر نماند
از کیان فرهی خاکم مگر بر سر نماند

سینه چاکی را چنان وسعت بدادم از جنون
در کتاب مخلصی شاید چو من چاکر نماند

شادمانی وطن را ظلمت غم بر گرفت
تاک ما خشکیده شد هم ساقی و ساغر نماند

بوسه بر دست سفیر غم زنم از بخت بد
بد به حالم در نگاهم فرق مس با زر نماند

آنچه خود دارم به ویرانی کشم با دست خود
آرزو می پرورانم لیک بال و پر نماند

بر سیاهی دل گشودم رخت بر بست از میان
خور ازین اندوه، بگرفتست شاید در(1)نماند

دشمنم در حیرت است از جانفشانی کردنم
بهتر از من شاید او را هیچ در باور نماند

آنکه تا دیروز رهزن بود و دزدی می نمود
ملک یزدان در امان از او ولی آخر نماند

---------------------------------------
(۱) در گرفتن= آتش گرفتن

مستِ مینا

گرچه ساکت بود شب با جلگه، شبنم ماند از او
بر حریر چهره ی گل، یک کمی نم ماند از او

خلوت دیشب پر از راز شکفتن بود عجب
در کتاب حس من تفسیر محکم ماند از او

«شهر» خواب آلوده است دیگر نمی خیزد سروش
حال بغض اندود ما را اشک مرحم ماند از او

فاش می خواند چکاوک نوبت دی سر رسید
فرصت بهمن گذشت و توده ی غم ماند از او

مستِ مینا را چه حاجت کهنه گردد تا که مِی
تازه شد دلبستگیها رنگ عالم ماند از او

دفتر مشق ِ شبِ ما خط خورَد با کلک او
حاضرم در مکتب درسی که همدم ماند از او ...

ــــــــــــــــــــــ

"واژه" احساس مرا مزمزه میکرد
قلم میدانست
که سیاهی درون از بدی باطن نیست
پاره ی پاکت سیگار
کفایت میکرد
تا که بالغ بشود کودک شعرم شاید
چه بسا یک غزلی زاده شود
می توان برگ گلی را چو کتابی فهمید
می توان جلگه شدن آن طرف رود خیال
میتوان دخترکی بود
که کاکل بسپارد به نسیم
می توان بادکنک داد
به دست پسری سر به هوا
می توان...
می توان اینهمه را رنگ تجسم بخشید

نزدیکتر از من به من !

roodkhooneh — Fri, 25 Jan 2008 01:00:57 GMT

در قفس گم شده احساس پریدن

شاید

آسمان تشنه پرهای کبوتر باشد

اندکی مکث بپاشید به فریاد سکوت

ضربان نفس چلچله پژمرده

مراقب باشیم

نسخه گنج رهایی ننویسد کرکس

خبر آورده کلاغی که:

سیاهی زیباست!

و قناری

نقطه ی وسوسه ی انسانهاست!

"جغد" اندرز دهد نسل چکاوکها را

که غزل را به عزا بفروشند

روبهی خطبه ی بیچارگی انسان را

چه وقیحانه تلفظ میکرد

فکر میکرد که سر منشاء نیکی ها اوست

و وقیحانه تصور میکرد

که بلاواسطه نزدیکتر از من به من است!

پر از شعرم که شور آرَد به ابیات کتاب تو

roodkhooneh — Mon, 17 Dec 2007 02:46:50 GMT

بخند! «آیینه» میگیرد دلش از اضطراب تو
سکوت واژه لبریز از نگاه بی حساب تو

شکیبایی نمیجویم من از چشم بلا جویت
که بشکسته سر طفلِ سوالم از جواب تو

به همت واژگون بنما بنای غصه اندوزی
که بر خواهد فکند از رخ مصادیق نقاب تو

مکش پای غم آلود خیال بد بدین موقف
که رنجان میشود از مس، طلای نابِ ناب تو

تبسم هدیه از دل کن به آیینه، ببخشاید
دو چندانت که بگریزد به خندیدن عذاب تو

زمام کار خود را گر به دستان غم اندازی
نه بر آباده رحم آرد نه حتی بر خراب تو

تب شعرم فرو بنشسته می دانم که می دانی
پر از شعرم که شور آرَد به ابیات کتاب تو

بکوش عاکف که بگریزی ازین مهمان ترس آور
بیابان می شود با او، زمین غرق آب تو

"ز جوی مولیان راهیست تا اروند پر آبم"

roodkhooneh — Wed, 05 Dec 2007 16:39:33 GMT

من از تاریخ «پامیر»م من از نسل دماوندم
من از بلخ و بدخشانم من از شهر سمرقندم

من از تاریخ می آیم هزاران ساله گردیدم
دلم خوش زان شود روزی که باید بگسلم بندم

«سهند» آرزوی من تب «دوشنبه» می گیرد
کجا منزل دهم آسان ستیغ کوه الوندم

به خوابِ طفل ِ«کولاب»م زمستان ذوب شود فردا
که دست افشان شود با من به بزم پاک پیوندم

نشان خاک خوارزم از بخارا کرده شیرازم
به یاد شهر تبریزم چه دلتنگ است «میمند»م

بسوی بامیان باشد نگاه "خارغ" از شرقم
به سمت بیستون آری دل از عشق تو آکندم

ز جوی مولیان راهیست تا اروند پر آبم
ز آمو پر کشد غربت به یک کارون لبخندم

چو بر سرچشمه بگذارم قدم،آهسته میگویم
به اصل شاخه آویزم ثباتِ سعی و سوگندم

سزای میهن پاکم نباشد تکه گردیدن
پس ازاین،بار همت را به یک مقصود میبندم

زلف تو جان عطا کند بر کلمات شانه ام

roodkhooneh — Sun, 11 Nov 2007 17:01:33 GMT

شاعر شهر چشمتم وقف تو شد ترانه ام
پنجره ای گشا به من طالب یک نشانه ام

کوچه پر از اقاقی و نسترن و بنفشه است
جانب مهربانی حس تو من روانه ام

بوی وصال میرسد از نفس نسیم اگر
بهر اقامتم پر از رابطه و بهانه ام

قافله ی امید اگر پا بنهد به خاک من
شک نکنم ز برکتش سبز و پر از جوانه ام

پنجه به ساز عشق تو چنگ زند عزیز من!
زلف تو جان عطا کند بر کلمات شانه ام

سبزتر از امید من رنگ نگاه نافذت
جنگل با صفا شوم لطف کنی به دانه ام

خوشدل اگر چو عاکفی شک منما که عاقبت
پر شود از سخاوتش بذر قدم به خانه ام