رودخونه

باغ پر از حس حضورت شود
ظلمت من زنده به نورت شود

چون صدف از عشق تو پر میشوی
خود نه صدف بلکه چو دُر میشوی

حس طراوت دهدم یاد تو
جانب شیرین شده فرهاد تو

میطلبم تا تو به بالین من
پای گذاری همه آیین من!

تشنه ی یک جرعه کلام توام
تب زده از آتش خام توام

وحشی دل از تو فقط رام شد
موج به آخر شد و آرام شد

سبز چو زیتون شوم از یاد تو
عاشق مجنون شوم از یاد تو

نیست مرا جز به وصالت هدف
در هدف خویش منم جان به کف...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در تب خاطره می سوخت قناری در باغ،

و شکوفه به تن شاخه
 
لباسی شده بود.

باد پیراهن گل را  ز  تن سیب ربود

بستر خاک

چنان برف، سفید

و چنان فرش پر از

طرح  بهشتی شده بود

سبزه در متن چمن
 
زمزمه میکرد کبوترها را

قبله ی رود
 
شناور شده در جلگه سبز

برف اگر در سبلان آب نگردد شاید

دل هر رهگذری آب شود در گیلان

کوچه مدهوش گل یاس و گل نسترن است
مخمل سبز در اندام و بساط چمن است

هر کجا بنگری از کاکل  و سنبل اثری
از طراوت به عروس گل عجب پیرهن است

جشن شادیست در این کنگره ی سبز بهار
قمری و فاخته هم عضو چنین انجمن است

هر ورق پاره که بینی چو کتابی باز است
غنچه لب بسته اگر،باز در او صد دهن است

به تکامل برسد رُود، رَوَد بر دریا
چشمه در مقصد خود پای به شیب دمن است

به شتاب از بر ِما می گذرد عمر، و لیک
این توالی به جهان،نیکی رسم کهن است

هر کجا تجربه کردی مزه ی سبز بهار!
دلت عاکف ! بخدا در فورانِ ِ وطن است

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دستانم جوانه میزند

در مهربانی شانه هایت

و رويایت در آغوشم شکوفه ميدهد

جنس گرمای تو غريب است

چنان بادی که گیسوان مجنون تر بید

از آن به رقص است

دلم از "رقص" و " لرز"  و " تب"  تسخير شده است

چشمانت هر دريايی را در خود فرو ميبرد

و هیچ حلاوتی گواراتر از این نیست که تو :

خنده را بر لبانت نقاشی کنی

مغرور بازیگوش من!

تمام فضیلتها در حس غرور ناپدید میشوند

آنچنانکه چشمه ها در رود،

رودها در دریا

و دریاها در اقیانوس

براستی چشمان تو !

هر خروشی را در خود، آرام میکند.