اندکی دورتر از آن اسبی

شیهه میکرد زمان را شاید

کره اسبش بدود همچون باد

شانه ی باد به گیسوی در خت آویزان

بوی نارنج پر از عاطفه ی سبز خداست

باغ جاییست که احساس بدنیا آمد

هنر عشق ندارد ابهام

ساده است چون باران

به صمیمیت شبنم با گل

و برازنده چو پروانه به رنگ

عقده ی پنجره را بگشاییم

و بیاییم که عاشق باشیم

حس سبزیست که لایق باشیم

تا در اندام محبت بتپد این دل ما

***********************************

آرام بخواب کوروش!
دشمنان فرزند نمایت
تشنگی خاک به معرفت را
در آب غرق خواهند کرد
آوازه ات اگر چه بلند
و فرامین ات اگر چه جهانی
اندیشه هایت اگر چه انسانی
اما خصم بداندیش ات
حتی به  سهم  ناچیز تو
از دنیای خاکی هم رحم نمی کند
آرام بخواب کوروش!
اگر دو هزار و پانصد سال
آسمان آبی
به تماشای مقبره ات می بالید
از این پس
آبی آب، تو را در آغوش خواهد کشید
آرام بخواب کوروش!
اگر روزی دختران و زنانت را
با حقارت و اسارت
در بیابانهای خشک و سوزان
به نمایش میگذاشتند
امروز نیز آن تاریخ
در بیابانهای زرق و برق گرفته
تکرار میشود
آرام بخواب کوروش!
اگر روزی بیگانگان
خاکت را به توبره میکشیدند
امروز سفیران غم و نکبت
خود این کار را میکنند...
چه سر گذشت غم انگیزیست کوروش!
فرزندان بی انصافت
مهربانی تو را کجا جا گذاشته اند؟
گویا فراموش کردن
ندای جهانی صلح تو
برای فرزندانت
آسانتر از گردن نهادن
به خشم تمدنسوزان بوده است.
چگونه  در خرابه های تو
و در بقایای کتیبه های نابود شده ات
بر دشمنان زبون تو تعظيم کنم...

***************************

برکه ی چشم تو از ماه تماشایی بود
در دلم رقص نگاه تو چه رویایی بود

امتداد شب چشمان تو در باغ سکوت
شک ندارم بکنی شک،چه غوغایی یود

هوسم خورده ترک مثل اناری در باغ
میزند بوسه بر اندام تو هر،جایی بود

تبِ آلوده به عشقم چه قیامت دارد
دوزخم با تو فقط هدیه ی مینایی بود

کفر من نیست ببینم که خداوندِ رقیب
دل خود باخته بر صورت مهسایی بود

نتوان پای از این دایره بیرون کردن
دل چسان میکَنم آنجا که مرا پایی بود

عاکف،این رود پس از فاصله ی دور و دراز
رهسپار است بدان سوی که دریایی بود

دلم در نگاه تو قد می کشد
برای تو طرح  ابد می کشد

ببار ای ستاره که سقف دلم
نمای تو را در رصد می کشد

نماند اعتبار از کتاب و ورق
به عشق تو دل یک سند میکشد

چو «سیب» التماس رسیدن کند
نفس در شیار سبد می کشد

رها گشته از اضطراب هوس
که ره سوی منزل بلد می کشد

بنازم خدا را که دستان خود
به نیک و به هر آنچه بد می کشد...

***********************